Με τα εξακόσια είκοσι άλογα και τους δώδεκα κυλίνδρους της, η διθέσια Φεράρι 599 «πιάνει» τα εκατό χιλιόμετρα σε 7,4 δευτερόλεπτα και αναπτύσσει τελική ταχύτητα 360 χιλιόμετρα, ορμώντας στην άσφαλτο ακάθεκτη. Αυτά, βεβαίως, συμβαίνουν στις φημισμένες για την ποιότητά τους ευρωπαϊκές εθνικές οδούς. Στο ελληνικό περιφερειακό οδικό δίκτυο της Βόρειας Ελλάδας, όμως, η Φεράρι «κρατάει τα άλογά της» και βρυχώμενη ανυπόμονα ακολουθεί τους φιδογυριστούς αγροτικούς δρόμους με φόντο τους αμπελώνες της Κεντρικής Μακεδονίας.
ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΤΡΟΙΚΑΣ... Η λογική του… αυτομαστιγώματος Σαν μαζοχιστές ή ασκητές, στο σπήλαιο του… καναπέ, το τελευταίο διάστημα οι Έλληνες έχουν αντικαταστήσει το τηλεκοντρόλ με… μαστίγιο. Αυτομαστιγώνονται, για να γλιτώσουν από τις τύψεις (2 σπίτια, 3 εξοχικά, 4 αυτοκίνητα, 5 κινητά τηλέφωνα, 6 δάνεια κ.ο.κ) και παρουσιάζονται σαν χαρακτηριστικές φιγούρες της ανθρώπινης ανοησίας στο βιβλίο του Νίκλαους Λαργκίερ «Η εξέλιξη του μαστιγίου». Από την Δου-Βου
Γράφουν τα παιδιά από το http://www.gabrielpsa.gr... "Γεια χαρά σε όλους! Μέσα στην κρίση μαζί με την παρέα μου καταφέραμε να φτιάξουμε μια μικρού μήκους ταινία που ονομάζεται "Το κορίτσι στον τοίχο". Τα γυρίσματα έγιναν στην Θεσσαλονίκη!(Ολύμπου με Αγίας Σοφίας..) Αν σας αρέσει μοιραστείτε την και με τους φίλους σας. Ελπίζω να σας κάνει να χαμογελάσετε! Μπορείτε να την παρακολουθήσετε παρακάτω:"
Κυριακή 13 Ιουνίου 2010 με τον Σύλλογο Χιονοδρόμων Ορειβατών Βέροιας... Ένας ορεινός όγκος βορειοδυτικά του Ολύμπου. Εντυπωσιάζει με τις όμορφες και μακριές διαδρομές του και την ηρεμία του τοπίου. Πυκνά δάση οξιάς, βελανιδιές και καστανιές, μαύρη και κόκκινη πεύκη. Μπήκαμε στο δάσος, φύση πανέμορφη, αδάμαστη, αγέρωχη, ευλογημένη. Φύγαμε από την Βέροια στις 7+30. Διαδρομή πανέμορφη (φράγμα Αλιάκμονα- Σφηκιά- Ριζώματα) μέσα από ένα καταπράσινο τοπίο, δίπλα από ξεχασμένα χωριά. Οι κάτοικοι τους παραμένουν, κρατούν τα χωριά ζωντανά, αντιστέκονται στον μαρασμό του τόπου τους.
Γράφει ο Νίκος Τσιαμούρας
Πουρνάρια και γαύροι, σφενδάμια, κουμαριές, κρανιές. Φλαμουριές, αγριοκερασιές, αγριομηλιές, φουντουκιές. Ψηλότερα φυλλοβόλα δάση οξιάς, δρυς, καστανιές, πεύκα και έλατα. Φθάσαμε στο Ελατοχώρι, παλιά Σκουτέρνα (από τα σκουτιά- υφάσματα). Η πρώτη εικόνα του χωριού μας αφήνει πραγματικά άφωνους. Σε μια προεξοχή του βουνού, κτισμένο σε υψόμετρο 880 μ. με απεριόριστη θέα την ομορφιά του Ολύμπου και την παραλία της Κατερίνης. Το παλιό Ελατοχώρι κάηκε στις 27 Ιανουαρίου 1944 από τους Γερμανούς, με την εκκλησία του Αγίου Νικολάου με τις υπέροχες αγιογραφίες, κτίσθηκε το 1779. Βρισκόμαστε στα Πιέρια όρη. Στην ελληνική μυθολογία οι Πιερίδες ήταν οι εννέα θυγατέρες του Πιέρου και της Ευίπης και διέμειναν στην Πιερία.
Πήραμε το δρόμο που οδηγεί στο χιονοδρομικό. Η περιοχή σήμερα γεμάτη από ξενώνες και ξενοδοχεία. Φθάσαμε στο χιονοδρομικό σε υψόμετρο 1400 μέτρων, μια ηρεμία μας τύλιξε. Εμείς και κανείς άλλος. Αφήσαμε τα αυτοκίνητα, η πίστα αριστερά μας, πήραμε πορεία δεξιά μέσα από τον δασικό δρόμο, τώρα οδοιπορούμε σε δασικό δρόμο. Η ησυχία και η ηρεμία του δάσους μας τύλιξε, μόνο φωνές πουλιών. Μετά από πορεία 20 λεπτών πήραμε το μονοπάτι αριστερά, ανηφορικό και δύσκολο. Πεταλούδες και έντομα, ζουζούνια και μέλισσες μας ακολουθούν σε όλη την διάρκεια της διαδρομής ειδικά εκείνες οι δύσκολες μύγες. Πυκνή βλάστηση, δένδρα λογής ? λογής, πεσμένοι κορμοί κάνουν την πορεία μας δύσκολη σε μερικά σημεία απροσπέλαστο το μονοπάτι χωρίς καθόλου σήμανση. Χαθήκαμε στις βατσινιές και τις τσουκνίδες. Σε αυτή την προσπάθεια χάνουμε την ομορφιά και την ηρεμία του τοπίου.
Πεζοπορούμε τώρα και απολαμβάνουμε μια ονειρική διαδρομή, με πανύψηλα δένδρα μαύρης πεύκης και θεόρατες οξιές να εναλλάσσονται διαρκώς. Η φύση έχει χαρίσει απλόχερα και μοναδικά τα δώρα της. Πλατάνια, σφενδάμια και λυγαριές σχηματίζουν μοναδικά τοπία στις όχθες των ρυακιών. Πλούσια η άγρια ζωή. Παλιότερα υπήρχαν ελάφια, ζαρκάδια, αγριόχοιροι, λαγοί ακόμη λύκοι, τσακάλια και αρκούδες. Η αρκούδα σήμερα έχει εξαφανιστεί, σπανίζουν οι λύκοι και τα τσακάλια, ο λαγός και το ζαρκάδι. Παραμένουν η αλεπού, ο σκίουρος, το αγριογούρουνο, το κουνάβι και μικρά αρπακτικά πουλιά. Το μονοπάτι τριγύρω στρωμένο με λογής ? λογής αγριόχορτα και βλάστηση οργιαστική. Προσπερνάμε δάση ρυάκια και χείμαρρους. Φύση αδάμαστη, πανέμορφη, αγέρωχη, ευλογημένη. Μια ορχήστρα χρωμάτων από πανέμορφα αγριολούλουδα γαληνεύουν τη ματιά ηρεμούν το πνεύμα και την ψυχή. Για λίγες στιγμές μέσα στο απροσπέλαστο μονοπάτι ακούμε το κελάηδημα των πουλιών. Το πουλί είναι η ελπίδα, προσμονή, βίωση ελευθερίας που εμείς οι βιαστικοί περαστικοί ορειβάτες την συνειδητοποιούμε όταν έχουμε φύγει.
Οδοιπορούμε για περισσότερο από 2 ώρες, βρισκόμαστε στο δυσκολότερο σημείο της πορείας . Δύσκολη ανάβαση για γερά πόδια και αναπνοές, ακολουθούμε την πλαγιά προσπερνάμε την κόψη της βουνοπλαγιάς, βρισκόμαστε σε γυμνό έδαφος πουρνάρια και χλόη, η κούραση στο κατακόρυφο. Φθάσαμε στο ξέφωτο χωρίς καθόλου δένδρα, μόνο χαμηλή βλάστηση συννεφιά αλλά η ζέστη όσο πλησιάζουμε στην κορυφή γίνεται ανυπόφορη . Είναι εκεί και μας καλεί να την διαβούμε και να την γνωρίσουμε. Μετά από 3 ώρες διαδρομής γεμάτη αντιθέσεις βρισκόμαστε στην κορυφή. Μια κορυφή, μια χούφτα βράχοι, τώρα ένα απαλό αεράκι τραγουδάει τα μυστικά της πέτρας?? Αφήσαμε το βλέμμα μας να πλανηθεί χωρίς ενοχές. Ώρα μαγική.
Ξεχάσαμε προβλήματα σκοτούρες και έννοιες. Τριγύρω οι άλλες βουνοκορφές, βουνά και γκρέμνια? Απέναντι ο θεϊκός Όλυμπος, ο Τίταρος και η θάλασσα της Κατερίνης. Ήρθε η ώρα της επιστροφής. Ο γυρισμός μέσα από τις πίστες του χιονοδρομικού. Ο ήλιος απλωμένος στο έρημο χιονοδρομικό, μας δυσκολεύει.
Επιστρέψαμε στα αυτοκίνητα, ξαφνικά ένας εκκωφαντικός θόρυβος σπάει την ησυχία του βουνού και την ηρεμία μας. Σαν δαιμονισμένες μέλισσες ξεπρόβαλλαν μπροστά μας 9 μηχανές με τους αναβάτες τους. Σε λιγότερο από 2 λεπτά της ώρας θαυμάζουμε την δεξιοτεχνία τους και οι 9 μηχανόβιοι ανέβηκαν στην πίστα του χιονοδρομικού και χάθηκαν ψηλότερα. Η επιστροφή μύριζε άσφαλτο και μαύρη πίσσα από τις εργασίες του δρόμου από τον δύσκολο χειμώνα και το αλάτι, για να είναι προσπελάσιμος από την παγωνιά και τα χιόνια. Η γενικότερη γεύση της σημερινής απόδρασης ήταν μοναδική από το πέρασμα της αγριοτριανταφυλλιάς, της βατσινιάς και της τσουκνίδας, σημάδια και σκισίματα σε όλα τα πόδια! Απομεσήμερο και η πόλη της Βέροιας μας υποδέχεται γεμάτη από κόσμο στα καφέ και τις ταβέρνες.
ΝΟΤΙΑ ΠΙΝΔΟΣ: Κορυφή Μοράβα 1848 μ.
Παρασκευή, 11 Ιουνίου 2010 10:56
Σάββατο - Κυριακή 5-6 Ιουνίου 2010, με τον Σύλλογο Χιονοδρόμων Ορειβατών Βέροιας. Δασωμένες πλαγιές με πανέμορφα κρινάκια, σε φλογερό κόκκινο, ζωηρό κίτρινο, βαθύ μπλε και κατάλευκο χρώμα. Χωριά ξεχασμένα ανάμεσα σε καστανιές και οξιές, πλατάνια, πεύκα και έλατα. Η οροσειρά της Μοράβα, πλούσια σε χλωρίδα και πανίδα μας περιμένει να την εξερευνήσουμε. Μπήκαμε στο δάσος η υγρασία μας τύλιξε?.! Πρωινό του Σαββάτου, φύγαμε από την Βέροια στις 8+30 κάτω από καταρρακτώδη βροχή.
Κυριακή 30 Μαΐου 2010? με τον Σύλλογο Χιονοδρόμων Ορειβατών Βέροιας. Σύμφωνα με την μυθολογία, στο φαράγγι του Ενιπέα κατασπαράχθηκε από τις Μαινάδες ο μουσικός Ορφέας. Στα γαλαζοπράσινα και κρυστάλλινα νερά του λουζόταν η πανέμορφη Λητώ. Το τοπίο είναι πραγματικά μαγευτικό. Κάθε στροφή του μονοπατιού δείχνει κάτι καινούριο να θαυμάσεις και να καμαρώσεις. Εδώ συνειδητοποιείς πόσο ασήμαντος είσαι?!
Απίστευτο ξενοδοχεία στα Bora-Bora. Δυστυχώς δεν είναι για... εμάς! Βέβαια αν σε λένε "Μαντέλη" ή και... "Σπηλιωτόπουλο" μπορεί και να τα καταφέρεις να μείνεις κανα δυο βραδάκια με μερικές χιλιάδες euros!
blog.maknews@gmail.com 
Με τα εξακόσια είκοσι άλογα και τους δώδεκα κυλίνδρους της, η διθέσια Φεράρι 599 «πιάνει» τα εκατό χιλιόμετρα σε 7,4 δευτερόλεπτα και αναπτύσσει τελική ταχύτητα 360 χιλιόμετρα, ορμώντας στην άσφαλτο ακάθεκτη. Αυτά, βεβαίως, συμβαίνουν στις φημισμένες για την ποιότητά τους ευρωπαϊκές εθνικές οδούς. Στο ελληνικό περιφερειακό οδικό δίκτυο της Βόρειας Ελλάδας, όμως, η Φεράρι «κρατάει τα άλογά της» και βρυχώμενη ανυπόμονα ακολουθεί τους φιδογυριστούς αγροτικούς δρόμους με φόντο τους αμπελώνες της Κεντρικής Μακεδονίας. 
ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΤΡΟΙΚΑΣ... 
Γράφουν τα παιδιά από το 
Κυριακή 13 Ιουνίου 2010 με τον Σύλλογο Χιονοδρόμων Ορειβατών Βέροιας...
Κυριακή 30 Μαΐου 2010? με τον Σύλλογο Χιονοδρόμων Ορειβατών Βέροιας. Σύμφωνα με την μυθολογία, στο φαράγγι του Ενιπέα κατασπαράχθηκε από τις Μαινάδες ο μουσικός Ορφέας. Στα γαλαζοπράσινα και κρυστάλλινα νερά του λουζόταν η πανέμορφη Λητώ. Το τοπίο είναι πραγματικά μαγευτικό. Κάθε στροφή του μονοπατιού δείχνει κάτι καινούριο να θαυμάσεις και να καμαρώσεις. Εδώ συνειδητοποιείς πόσο ασήμαντος είσαι?!